IaS :: το Χρονικό

[Livie]

Διαβάστε αυτό το Spoiler Tag πριν ξεκινήσετε την ανάγνωση παρακαλώ:

Spoiler:

Το συγκεκριμένο fic περιλαμβάνει σε σημεία gore και κάμποσο αίμα, λεκτική βία και θανάτους -κυρίως pokemon- καθώς τμήμα του βασίζεται στο nuzlocke run της White μου το οποίο τελείωσε άδοξα. Συνήθως το gore και οι δόσεις του mind rape βρίσκονται στα flashbacks οπότε διαβάζετε με προσοχή. Ένιωσα ότι θα έπρεπε να το αναφέρω just in case που κάποιος έχει πρόβλημα ή δεν θέλει να χάσει τμήμα της αθωότητας του εξαιτίας μου. -love, Livie

Πρόλογος "Mην ανακαλείς το όνομα μου.
Γιατί δεν είμαι αυτός, το όνομα του οποίου φέρω.
Ακόμα κι εσύ, πρέπει να το έχεις καταλάβει ως τώρα, είμαι Τίποτα.
Δεν είμαι αυτός που αναζητάς αλλά θα τον επιστρέψω σε 'σένα -πρέπει να με εμπιστευθείς- στο υπόσχομαι.
Τα κομμάτια που άφησε σκορπισμένα πρέπει να επιστρέψουν στη θέση τους, γι' αυτό, μέχρι τότε παίξε το ρόλο σου και πες τα λόγια σου όσο κι αν αυτό είναι επίπονο. Δεν αξίζει να πονάς γι' αυτό που αγαπάς περισσότερο;
Κι όταν όλα θα έχουν γίνει και θα έχουν ειπωθεί, αν μια μέρα νομίσεις ότι με είδες να περιπλανιέμαι στην ομίχλη του πρωινού, μην με φωνάξεις, γιατί δεν θα είμαι εκεί." -- "Ηiroki" [hr]
'Όχι.' το βάρος της συνειδητοποίησης τη γονάτισε περισσότερο από το οστικό κύμα που έφτασε ως εκείνη καθώς το Samurott έπεσε λίγα μέτρα μόλις πέρα από το σημείο που κατέρρευσε εκείνη. Το μυαλό της αντιστάθηκε σθεναρά, αρνούμενο να δεχθεί την τροπή που είχαν πάρει τα γεγονότα.
Δεν μπορεί να συνέβαινε αυτό, δεν ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο να μπορούσε να ισχύει και ο Cheren; η Bianca; της έλεγαν κι αυτοί τόσο καιρό ψέματα; Η όραση της σκοτείνιασε στιγμιαία καθώς προσπάθησε να σηκωθεί στα πόδια της, τα τρεμάμενα γόνατά της μεγαλύτερο εμπόδιο απ' ότι θα μπορούσε να φανταστεί. Παραπάτησε μερικά βήματα προς τα μπρος μετά βίας κρατώντας την ισορροπία της καθώς ο κόσμος στριφογύριζε γύρω της αδυνατώντας ακόμα να δει καθαρά.
"Είναι άδικο!" η φωνή της αντιλάλησε στο δωμάτιο. Αλλά δεν υπήρχε νόημα στα λόγια της γιατί τίποτα απ' όσα έκανε δεν γινόταν να τους φέρει πίσω. Ούτε τον χαμένο χρόνο, ούτε τον Hiroki, ούτε και υπήρχε τρόπος να διαγραφούν μαγικά όλα όσα είχαν συμβεί εννέα μήνες πριν. όλα ήταν μάταια... απλώς μάταια. Μπορούσε να καταλάβει τώρα, έχοντας ανακτήσει της μνήμες που είχε υποσυνείδητα καταχωνιάσει στο πίσω μέρος του μυαλού της και το βασανιστικό ερώτημα από τη στιγμή που είχε δει τον Ν είχε από μόνο του απαντηθεί.
"Δεν μπορείς..." τα λόγια μπερδεύτηκαν στη γλώσσα της και η ίδια η σκέψη της δραπέτευσε μες στο χάος του θολωμένου της μυαλού. "Δεν..." επιχείρησε να προχωρήσει αλλά γλίστρησε, πέφτοντας με μια ξαφνιασμένη κραυγή μέσα στη λιμνούλα που είχε αρχίσει να σχηματίζεται κάτω από το σώμα του Samurott.
"Γιατί...;" η πιο απλή ερώτηση στον κόσμο είχε τις πιο πολύπλοκες απαντήσεις. "Έκανα τα πάντα. Ακολούθησα τον ίδιο δρόμο. Είχα όλα τα σωστά pokemon... Γιατί;;" σήκωσε το χέρια της βουτηγμένα τώρα μέχρι τον αγκώνα στο ζεστό πορφυρόχρωμο υγρό και ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν καυτά δάκρυα.

Ετοιμάστηκε να στείλει στη μάχη το επόμενο pokemon της όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε άλλο...

[hr]

"Μια ευκαιρία! Μονάχα μια ευκαιρία!" η ξαφνική φωνή διέλυσε σαν κεραυνός την πηχτή σιωπή που απλωνόταν στον κενό χώρο. Σχεδόν ξαφνιασμένος, με μια ελάχιστη δόση οργής, ο Δημιουργός γύρισε για να δει ποιός είχε τολμήσει να υψώσει ενοποιών του τη φωνή του.
Για μια στιγμή μονάχα κανένας δεν μίλησε αλλά έπειτα ο ομιλητής ξαναύψωσε την φωνή του αν και με λιγότερη ένταση αυτή την φορά. "Μια ευκαιρία μονάχα..." τον έπνιγε η αδικία.
Ο Δημιουργός τον κοίταξε επικριτικά από την κορυφή ως τα νύχια πριν κουνήσει το κεφάλι του αρνητικά. "Όχι. Έγινε ότι ήταν να γίνει." παρά τη σκληρή του ματιά όμως ο συνομιλητής του δεν υποχώρησε.
"Μα δεν γίνεται να χαθεί τίποτε άλλο..." ικέτευσε. "Αν αποτύχω, τότε..." άφησε τη φωνή του να σβήσει, αποφεύγοντας έστω και να σκεφτεί τη συνέχεια των λόγων του. "Αλλά αν τα καταφέρω... αν τα καταφέρω ίσως όλα να 'ναι καλύτερα... έτσι δεν είναι;"
Ο Δημιουργός σχεδόν αναστέναξε αλλά κάρφωσε το βλέμμα του σε αυτό του συνομιλητή του σταθερά κι έμεινε εκεί να τον μελετάει για μερικά δευτερόλεπτα ακόμα. "Συνειδητοποιείς τι σημαίνει τόσο η επιτυχία όσο και η αποτυχία για σένα..." είπε τελικά.

Εκείνος ένευσε. "Θα το κάνω." είπε απλά. [hr]
-Σημείωμα της συγγραφέως

Spoiler:

Είμαι σχεδόν 100% σίγουρη ότι δεν πρόκειται να πολυδιαβαστεί αυτή η ιστορία, ωστόσο αποφάσισα να την ξεκινήσω επιτέλους (από το Πάσχα λέω θα ξεκινήσω αλλά που τέτοια τύχη.) anyway ως καλοκαιρινό side-project για να με βοηθήσει με την Αναμονή. (διαφόρων πραγμάτων που κάνουν αιώνες να φτάσουν συμπεριλαμβανομένου και των BW2) Σημειώστε ότι η ιστορία θα είναι στα Ελληνικά διατηρώντας λατινικούς χαρακτήρες μόνο στα ονόματα και τα αναγκαία σημεία. όταν υπάρχει συνοδευτικό artwork συνήθως θα βρίσκεται στα spoiler tags εκτός κι αν δεν είναι τεραστίων διαστάσεων... Απλώς μην απετείτε από την κακόμοιρη την αρχοντιά μου cover artwork για κάθε κεφάλαιο... δεν θέλετε να σας πεθάνω midways...

Καινούρια κεφάλαια όσο πιο συχνά γίνεται.
Σε παλαιότερες εποχές ενεργού fic writing κατάφερνα μέχρι και daily chapters. Για τώρα βλέπουμε.

Επίσεις σημειώστε το character roster των πρωταγωνιστών:
Η Touko εμφανίζεται ως Amaya
Ο Τοuya εμφανίζεται ως Hiroki και "Hiroki"
Ο Ν και οι υπόλοιποι χαρακτήρες ως τους εαυτούς τους.

[Kellia]

Livie, καταπληκτικό fanfic!!! Αυτό ειναι το πρώτο κεφαλαιο ή μια εισαγωγή? Πότε θα ανεβάσεις τη συνέχεια? Επίσης μηπως μπορεις να ανεβασεις αλλα fanfic που εχεις κανει ή καποιο link?

[Livie]

Livie, καταπληκτικό fanfic!!! Αυτό ειναι το πρώτο κεφαλαιο ή μια εισαγωγή? Πότε θα ανεβάσεις τη συνέχεια? Επίσης μηπως μπορεις να ανεβασεις αλλα fanfic που εχεις κανει ή καποιο link?

Μάαααλλον αργότερα σήμερα θα έχετε τη συνέχεια -as said- σε περιόδους καλής παραγογικότητας μπορεί να έχετε και daily updates με λίγη τύχη. xD
Αυτό είναι λίγο πολύ μια μικρή εισαγωγή... αλλά δεν ξέρω αν τα κεφαλαιάκια θα είναι μεγάλα ή μικρα...
Τα παλιά μου fics είναι pokemon unrelated και πλέουν εδώ κι εκεί... λίγα πράγματα είναι τελειωμένα, κάποια είναι μόνο OC-centric και ου το καθ' εξής...

[Livie]

Κεφάλαιο 1ο - Αφίξεις "Και εκείνο τον καιρό δεν μπορούσαμε να ξέρουμε, δεν μπορούσα να ξέρω... πως απ' τη στιγμή που τέθηκε σε κίνηση εκείνο το σχέδιο όχι μόνο η δική μου μοίρα, αλλά το συλλογικό πεπρωμένο όλων μας είχε ήδη κλειδωθεί με τη σφραγίδα του ανέφικτου.
Και πάραυτα εκείνος προσφέρθηκε να την αλλάξει. Ας μην είχε όνομα. Ας μην είχε καμία θέση να προσφέρει τα πάντα εθελοντικά σε ανθρώπους που δεν είχαν τίποτα να επιστρέψουν.
Νομίζω θα ήταν λάθος να ερμηνεύσουμε τις πράξεις του ως δεδομένες. Άλλωστε για όσους βρίσκονται αυτήν τη στιγμή εδώ, εκείνος δεν ήταν τίποτα παρά μονάχα ένα όνειρο." --Cheren, 2 χρόνια αργότερα.

[hr]
Το πρώτο πράγμα που καταχώρησε καθώς οι αισθήσεις του επανέρχονταν αργά ήταν πως ενώ ο αέρας λυσσομανούσε πάνω απ' το κεφάλι του και οι χιονονιφάδες έπεφταν απαλά πάνω στο ήδη χιονισμένο έδαφος και τον σκέπαζαν σιγά σιγά δεν ένιωθε το κρύο. Τα πάντα είχαν μουδιάσει και τα πάντα διακατέχονταν από μια απατηλή, γλυκιά θέρμη που τον τύλιγε απ' την κορυφή ως τα νύχια. Δεν είχε καμία θέληση να κινηθεί, σχεδόν υπνωτισμένος ως ήταν. Κατά κάποιον παράξενο τρόπο δεν μπορούσε καν να θυμηθεί τι ακριβώς έκανε εκεί, πεσμένος στο χιόνι. Ίσως να τον είχε πάρει ο ύπνος αλλά πόση ακριβώς ώρα κοιμόταν;
"Hiroki!" η φωνή του αγοριού που τον πλησίαζε με βήμα ταχύ ήταν γνωστή και τον έκανε να γυρίσει το κεφάλι του λιγάκι στο πλάι για να δει τι ακριβώς συνέβαινε. "Πραγματικά σοβαρολογείς ότι σε πήρε ο ύπνος στο χιόνι;" το μελαχρινό αγόρι ανασήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό ως έκφραση μιας ύστατης απόγνωσης πριν φέρει ένα χέρι στο πρόσωπό του για να σπρώξει ελαφρά τα γυαλιά του σε μια πιο άνετη θέση στη μύτη του. "Θέλω να πώ, σε αφήσαμε να προσέχεις το Lilipup της καημένης της κοπέλας για πόση ώρα; Δέκα λεπτά; Δεκαπέντε;"
"Σ-Συγγνώμη..." απάντησε εκείνος μηχανικά, φέρνοντας το χέρι του για να τρίψει τη βάση του αυχένα του κάπως αμήχανα. Γιατί ακριβως ζητούσε συγγνώμη;
Το αγόρι με τα γυαλιά αναστέναξε και κούνησε το κεφάλι του αποδοκιμαστικά. "Γιατί ζητάς συγγνώμη; Καλύτερα να πηγαίνουμε... ας προετοιμαστούμε λιγάκι, άλλωστε η καθηγήτρια Juniper θα φέρει τα pokemon μας σήμερα.
"Σ-Συγ-" πάνω που θα ζητούσε για άλλη μια φορά συγγνώμη μια ξανθή κοπέλα που φορούσε καπέλο τον διέκοψε καθώς έπεσε λίγο πολύ πάνω στο άλλο αγόρι.
"Cheren~ Hiroki~" φώναξε λες και ήταν μακριά και δεν θα μπορούσαν να την ακούσουν. "Μα καλά~ τι κάνετε τόση ώρα;" ρώτησε τραβώντας ερωτηματικά κάθε μια από τις λέξεις της. Ο Hiroki καταλήγοντας ότι μάλλον αυτόν εννοούσε ένευσε λιγάκι.
"Ν-Να... έπρεπε να προσέχω εκείνο το Lilipup και..." άφησε την πρότασή του μετέωρη, ενθυμούμενος ξαφνικά ένα καλό κομμάτι απo τα πράγματα που έπρεπε να γνωρίζει για τον εαυτό του.

Μα φυσικά, η προσωρινή απώλεια μνήμης έπρεπε να είχε να κάνει με την ξαφνική αλλαγή του χώρου και χρόνου της ύπαρξής του. Και θυμήθηκε μαζί με όλα τα υπόλοιπα πως έπρεπε να συνεχίζει να λειτουργεί όπως θα έκανε και ο Hiroki. Σε κάθε αντίθετη περίπτωση θα διέλυε τις ήδη εύθραυστες δομές που διατηρούσαν αυτό το περιβάλλον στη φυσική του κατάσταση. Και όσο περισσότερο θα μεγάλωνε το χάσμα τόσο περισσότερες θα ήταν οι πιθανότητές της αποτυχίας του. "...κ-και έπεσα και πρέπει να με πήρε ο ύπνος." συμπλήρωσε με έναν ελάχιστα πιο ζωηρό τρόπο.
Ο Cheren κούνησε το κεφάλι του για άλλη μια φορά. "Μάλλον χτύπησε το κεφάλι του πάλι..."
"Μην γίνεσαι κακός, Cheren..." διαμαρτυρήθηκε η Bianca, σκυθρωπιάζοντας μ'εναν εντελώς κωμικό τρόπο που έκανε τον Hiroki να χαμογελάσει πλατιά, συγκρατώντας με δυσκολία το γέλιο του.
"Ας γυρίσουμε σπίτι." πρότεινε. "Να ντυθούμε ζεστά και να φάμε κάτι κι ας συναντηθούμε στο σπίτι μου αργότερα για να διαλέξουμε τα pokemon."
Ο Cheren έκανε μια μικρή κίνηση με το χέρι του για να δείξει ότι συμφωνούσε πριν το απλώσει προς το μέρος του για να τον βοηθήσει να σηκωθεί.
"Ας ελπίσουμε μόνο να μην το ξεχάσει η καθηγήτρια Juniper..." ανέφερε αόριστα πυροδοτώντας άλλη μια σειρά κωμικών αντιδράσεων από μέρους της Bianca για το πως η καλή καθηγήτρια δεν ήταν δυνατόν να ξεχάσει κάτι τόσο σημαντικό και για το πόσο απρεπές ήταν από μέρους του να κατηγορεί έτσι κόσμο που δεν του είχε φταίξει στην τελική.
Μ' αυτά, ξεκίνησαν και οι τρεις το δρόμο της επιστροφής μην έχοντας ιδέα ότι το ταξίδι τους είχε ήδη ξεκινήσει...

O Hiroki απλώς χαμογέλασε. Ώστε αυτοί ήταν οι φίλοι του όταν έκανε το δικό του πέρασμα... Μπορούσε να καταλάβει γιατί οι τρεις τους είχαν ταιριάξει τόσο καλά μεταξύ τους. Η γλυκιά Bianca που πετούσε στα σύννεφα, ο λογικός Cheren που λογικά "καθάριζε" όταν κάτι πήγαινε στραβά και ο προκάτοχός του, σχεδόν σαν συνδετικός κρίκος συγκρατούσε τα πάντα διατηρώντας τις λεπτές ισορροπίες όπως έπρεπε να είναι. Αν και ακόμα δυσκολευόταν να τον καταλάβει...
Σταμάτησε μονάχα για μισό λεπτό για ν' ατενήσει τη μικρή πόλη που απλωνόταν μπροστά του, την πόλη που ήταν το "σπίτι" του. Γύρισε να κοιτάξει τον δρόμο απ' όπου είχαν έρθει αλλά το βλέμμα του συνάντησε μονάχα δέντρα και πρασινάδες ασημόχρωμες εξαιτίας του χιονιού κι άφησε την πραγματικότητα να κατακάτσει στις σκέψεις του πλημμυρίζοντας τες.

Από 'δω και πέρα ήταν μόνος του. [hr]
-Σημείωμα της συγγραφέως

Spoiler:

Προτιμάτε πολλά και μικρά κεφάλαια ή λίγα και μεγάλα; Προς το παρόν έχετε τις ψείρες του προλόγου και του πρώτου κεφαλαίου. Φυσικά τα μικρά σημαίνουν πολλά και συχνά updates, τα μεγάλα λιγότερα γιατί πέρνουν περισσότερο χρόνο.

Αγαπώ το fan speculation. Αν και παραείναι νωρίς αν νομίζετε ότι καταλαβαίνετε τι στο καλό συμβαίνει, θα μου άρεσε να ακούσω τις απόψεις σας πάνω στο θέμα. =Ρ

[tzanakos]

Μπορώ να πω ότι μέχρι στιγμής μου αρέσει αρκετά και το βρίσκω ενδιαφέρον.Επίσης μου αρέσουν οι περιγραφές σου και οι εικόνες είναι αρκετά ζωντανές.Τέλος θέλω να πω πως περιμένω τη συνέχεια και μόλις δω λίγο παρακάτω ίσως κάνω speculation.Προτιμώ να ποστάρεις μικρά κομμάτια και συνέχεια παρά λίγα μεγάλα.Συνέχισε την καλή δουλειά

[Kellia]

Livie δεν θελω να φανω υπερβολικη αλλα νομιζω οτι εχεις μεγαλο ταλεντο. Ο τροπος που γραφεις ειναι ισος και ισως καλυτερος απο επαγγελματιες συγγραφεις!! Οι περιγραφες, οι παρομοιωσεις, η αφηγηση, σουπερ!!! Μηπως σπουδαζεις φιλολογια η κατι τετοιο?? Θελω να δω και τη συνεχεια, ειμαι πολυ ανυπομονη με τετοια.Νομιζω οτι ειναι καλυτερα να ανεβαζεις λιγα και μεγαλα κεφαλαια για να καταλαβαινουμε καλυτερα τι γινεται, αρκει να μην αργουν ΠΟΛΥ, δλδ καμια δεκαρια μερες... Οπως ο tzanakos νομιζω οτι ειναι νωρις για speculation, παντως εχω περιεργεια για τη λιποθυμια του... Χτυπησε απλως το κεφαλι του? Και ποιανου ηταν το lilipup? Ο Hiroki ειναι πραγματικος η fanfic χαρακτηρας? Μην αμφιβαλλεις καθολου για τον αν διαβαστει η ιστορια! Κeep it up

[Livie]

Μπορώ να πω ότι μέχρι στιγμής μου αρέσει αρκετά και το βρίσκω ενδιαφέρον.Επίσης μου αρέσουν οι περιγραφές σου και οι εικόνες είναι αρκετά ζωντανές.Τέλος θέλω να πω πως περιμένω τη συνέχεια και μόλις δω λίγο παρακάτω ίσως κάνω speculation.Προτιμώ να ποστάρεις μικρά κομμάτια και συνέχεια παρά λίγα μεγάλα.Συνέχισε την καλή δουλειά

xD; ευχαριστώ πολύ~ χαίρομαι που σας αρέσει. Θα προσπαθήσω να είμαι γρήγορη με τα καινούρια κεφάλαια, να 'ναι καλά το καλοκαίρι... και ο σχετικά ελεύθερος χρόνος.

Livie δεν θελω να φανω υπερβολικη αλλα νομιζω οτι εχεις μεγαλο ταλεντο. Ο τροπος που γραφεις ειναι ισος και ισως καλυτερος απο επαγγελματιες συγγραφεις!! Οι περιγραφες, οι παρομοιωσεις, η αφηγηση, σουπερ!!! Μηπως σπουδαζεις φιλολογια η κατι τετοιο?? Θελω να δω και τη συνεχεια, ειμαι πολυ ανυπομονη με τετοια.Νομιζω οτι ειναι καλυτερα να ανεβαζεις λιγα και μεγαλα κεφαλαια για να καταλαβαινουμε καλυτερα τι γινεται, αρκει να μην αργουν ΠΟΛΥ, δλδ καμια δεκαρια μερες... Οπως ο tzanakos νομιζω οτι ειναι νωρις για speculation, παντως εχω περιεργεια για τη λιποθυμια του... Χτυπησε απλως το κεφαλι του? Και ποιανου ηταν το lilipup? Ο Hiroki ειναι πραγματικος η fanfic χαρακτηρας? Μην αμφιβαλλεις καθολου για τον αν διαβαστει η ιστορια! Κeep it up

ο//////ο ε~ το παλέβω xD; δεν θα έλεγα ότι είμαι στο επίπεδο πολών επαγγελματιών (βασικά γιατί δενέχω σπουδάσει συγγραφή και απ'΄ότι ξέρω παίζουν και διάφοροι άγραφοι κανόνες (χαίρομαι που το ευχαριστιέστε anyway~ <3 ) Δεν σπουδάζω φιλολογία ούτε τίποτα σχετικό (είμαι τεταρτοετής στην Καλών Τεχνών) αλλά είμουν στη Θεωριτική όσο ήμουν στο Λύκειο και διαβάζω πολύ... οπότε ίσως να φταίει αυτό.

Huhu~ αναρωτιέμαι κι εγώ γι' αυτ'η τη λιποθυμία 8D αλλά δεν θα κάνω spoilers~ Το Lillipup ήταν κάποιας κοπέλας και βασικά έκανε dog-walking... αλλά τον χτύπησε η πραγματικότητα κατακούτελα in a sence... but not really. O Ηiroki είναι το 'incarnation' του Touya όσον αφορά το fanfic. Είχα βγάλει έτσι το χαρακτήρα μου όταν ξεκίνησα την Black και καθότι μισοείναι OC όσον αφορά την ιστορία μπορεί να θεωρηθει εντελώς fanfic? I guess...

[Livie]

Κεφάλαιο 2ο - Μονοπάτια

"Μια μικρή ευχή είναι πάντοτε ευχή πάραυτα.
Τα όνειρα δεν χρειάζεται να είναι μεγάλα για να είναι σημαντικά." -- Ηiroki

[hr] Το μικρό σπίτι με τη γαλάζια οροφή λίγο διέφερε από τα υπόλοιπα σπίτια της μικρής πόλης Nuvema κι αν δεν ήξερε δύσκολα κάποιος θα καταλάβαινε σε ποιόν άνηκε η κάθε κατοικία. Το ήπιο κλήμα που επικρατούσε εκεί χειμώνα καλοκαίρι δεν ήταν αναγκαστικά κακό -κανένας δεν βιαζόταν, κανένας δεν ενεργούσε υπό την πίεση της φρενίτιδας των μεγάλων πόλεων. Κι όμως, πάραυτα, είχε καταλήξει τόπος τραγωδίας -μιας τραγωδίας της οποίας το βάρος έφερε μονάχα εκείνος -. 'Δεν πειράζει...' καθησύχαζε εκείνος τον εαυτό του. 'Ίσως είναι καλύτερα έτσι...'
Ο δρόμος της επιστροφής ήταν σχεδόν απελπιστικά σιωπηρός παρά τη φλυαρία της Bianca που όντας ενθουσιασμένη συνέχιζε να μιλά και να μιλά για το πόσο τέλειο θα ήταν που ξεκινούσαν και οι τρεις το ταξίδι τους μαζί. Το δικό του μυαλό όμως ήταν αλλού, και η πρώτη συνειδητοποίηση του ήταν πως το χιόνι απορροφούσε κάθε ήχο κάνοντας την μικροσκοπική κοινότητα να φαντάζει ακόμα πιο ήσυχη απ' ότι ήταν συνήθως. Κι αν δεν ήταν για τα βήματά τους στο χιόνι σε συνδυασμό με το ότι εκείνος είχε ζήσει σχεδόν στην απόλυτη σιωπή για ολόκληρη τη ζωή του ίσως να νόμιζε πως η ίδια η φύση είχε σωπάσει για ν' ακούσει το πέρασμά τους -παράδοξο στην απόλυτη νηνεμία.

"Λοιπόν, θα τα πούμε αργότερα..." χαιρετήθηκαν λίγο πριν τον αφήσουν έξω απ' την πόρτα του. Για λίγο μόνο, μονάχα για λίγο, θα σας δω σύντομα... λέξεις που δεν είχε ποτέ του χρειαστεί να χρησιμοποιήσει πιο πριν. Το χέρι του βρήκε την πόρτα και σχεδόν μηχανικά την άνοιξε και μπήκε στο εσωτερικό, προσπαθώντας να μην δείχνει εντελώς τόπου και χρόνου. Του πήρε μερικά δευτερόλεπτα κατά τα οποία καταχώρησε βιαστικά μικρές λεπτομέρειες για τον περιβάλλοντα χώρο. Τα μάτια του πλανήθηκαν γρήγορα απ' την αριστερή μεριά του δωματίου στην άκρη της οποίας βρισκόταν η σκάλα που θα τον έφερνε στο δικό του δωμάτιο, πιο πέρα η τηλεόραση έπαιζε ακόμα παρότι κάποιος είχε κλείσει τον ήχο και η μητέρα του δεν ήταν πουθενά, ούτε καν στην κουζίνα. Αναρωτήθηκε σιωπηλά που μπορεί να είχε πάει μέσα στο χιόνι... αλλά απ' την άλλη αν σταματούσε να το σκεφτεί ούτε κι εκείνος ήταν πολύ καλύτερος. Μ'ένα μικρό αναστεναγμό, τίναξε τα λιγοστά χιόνια που είχαν μείνει στο καπέλο του και με περπάτησε ως τη σκάλα, διστάζοντας για ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν την ανέβει.
Δεν είχε καλά καλά προλάβει να μπει στο δικό του χώρο όταν ένιωσε άλλη μια ξαφνική σκοτοδίνη ακολουθούμενη από ανάμεικτα συναισθήματα θέρμης και σχεδόν νοσταλγίας. Η καρδιά του σφιχτηκε μ'έναν τρόπο που δεν είχε περιμένει και απέμεινε να κοιτάει για λίγο το κενό. Μόλις καταλάγιασε η ξαφνική φουρτούνα των συναισθημάτων πήρε μια βαθιά ανάσα και προχώρησε μέχρι το γραφείο του όπου έκατσε απαλά στην καρέκλα και άνοιξε τον υπολογιστή σε αναζήτηση οποιαδήποτε πληροφορίας που ίσως θα μπορούσε να του φανεί χρήσιμη.
Ήταν ευτυχώς ακόμα αρκετά νωρίς και οι φίλοι του αργούσαν ακόμα να έρθουν, αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή για τον κενό χρόνο που του απέμενε, το ήξερε, άλλωστε τα βήματά του δεν θα τον έφερναν ξανά στη μικρή πόλη κατά τη διάρκεια του ταξιδιού του... ίσως και ποτέ. Αναστέναξε διαβάζοντας φακέλους μετά φακέλων στον υπολογιστή. Τα περισσότερα αρχεία περιείχαν πληροφορίες που σε οποιαδήποτε άλλη περίσταση θα της θεωρούσε άχρηστες, ανούσιες αλλά παράλληλα ήταν αναμνήσεις μιας ζωής που ήταν μονάχα κατά το ήμισυ δικές του.
Περίπου δυο ώρες αργότερα ένιωθε καταβεβλημένος, το βάρος των αταξινόμητων γνώσεων τον κούραζε... χωρίς καν να το σκεφτεί είχε κλείσει τον υπολογιστή, σηκωθεί απ' την καρέκλα και περπατήσει τα βήματα που τον χώριζαν απ' τον κρεββάτι του στο οποίο και κατέρρευσε σαν να τον είχε χτυπήσει αστροπελέκι.

[hr]
Ο ύπνος τον πήρε πριν προλάβει να προβάλει αντίσταση και βυθίστηκε σ'ένα όνειρο δίχως αρχή και τέλος στο οποίο συνέχιζε να πέφτει μέσα σ'ένα απόλυτο λευκό φως πολύ κοντά μα συνάμα πολύ μακριά του. Δεν μπορούσε να απλώσει τα χέρια του πέρα απ' το αόρατο όριο μιας σφαίρας που τον τύλιγε, σχεδόν σαν κουκούλι αλλά δεν είχε καμιά θέληση να το κάνει. Και τότε χωρίστηκε στα δύο κι έμεινα εμβρόντητος να κοιτά την εικόνα του που βουτούσε στο κενό μαζί του.

[hr]
Ξύπνησε μετά από δευτερόλεπτα που του φάνηκαν αιώνες απ' τη γνώριμη πλέον φωνή του φίλου του που προφανώς είχε επιτέλους φτάσει.
"Μα καλά, πάλι σε πήρε ο ύπνος;"
Απάντησε στην απόλυτα κυνική ερώτηση μ'ένα νυσταγμένο μουρμουρητό το οποίο δεν έβγαζε νόημα αλλά τουλάχιστον είχε προσπαθήσει.
"Κοίτα. Το καταλαβαίνω ότι μπορεί από την αναστάτωση να μην κοιμήθηκες χθές το βράδυ" για κάποιο λόγο ο Hiroki ήταν απόλυτα σίγουρος ότι ο Cheren είχε κοιμηθεί σαν πουλάκι, τα πάντα με τάξη, και με σκουφάκι ύπνου... και μετά αναρωτήθηκε πως ήταν δυνατόν να σχηματίσει μια τέτοια εικόνα στο κεφάλι του. "Αλλά να μην καταλάβεις ότι ήρθε η καθηγήτρια Juniper και έφερε τα pokemon;" ο Cheren συνέχισε ακάθεκτος.
"Ε;" η ερώτηση δεν χρειαζόταν λόγια κι ανακάθισε βιαστικά στο κρεβάτι, τρίβοντας τα μάτια του. "Σ-Συγγνώμη..." μουρμούρισε με τύψεις σχεδόν που από εκείνο το πρωί το μόνο που δημιουργούσε ήταν προβλήματα. Πρέπει να έδειχνε αξιολύπητος σαν Lillipup που το είχαν ξεχάσει στο χιόνι γιατί ο Cheren βιάστηκε να επανορθώσει.
"Καλά, μην κάνεις έτσι... ο ύπνος σε πήρε, δεν έκανες δα και κανένα έγκλημα. Αυτό που με νοιάζει περισσότερο είναι που έχει εξαφανιστεί η Bianca. Έπρεπε να είναι ήδη εδώ. Ώρες ώρες νομίζω έπρεπε να της είχαμε πάρει ένα λουράκι για τα γενέθλιά της... έτσι τουλάχιστον δεν θα ανησυχούσαμε μήπως ξεμείνει πουθενά, έτσι αφηρημένη που είναι." παρότι τα λόγια του ήταν σχεδόν σκληρά και σίγουρα επικριτικά υπήρχε κάτι που ο Hiroki ο ερμήνευσε ως συμπάθεια... ακόμα κι ανησυχία.
Σχεδόν σαν απάντηση στα λόγια του η πόρτα στο κάτω πάτωμα άνοιξε και δευτερόλεπτα αργότερα ποδοβολητά ακούστηκαν στη σκάλα και μια Βianca, αναψοκοκκινισμένη απ' το τρέξιμο πετάχτηκε στο δωμάτιο παραπατώντας αλλά ανακτώντας την ισορροπία της στιγμές μονάχα πριν χτυπήσει στη συρταριέρα ακριβώς μπροστά της.
"Συγγνώμη~" γέλασε αμήχανα. "Άργησα λιγάκι πάλι, ε;" Ο Cheren της έριξε μια σχεδόν φαρμακερή, επικριτική ματιά που μπορούσε να σκοτώσει κι άνθρωπο που λέει ο λόγος.
"Για τ'όνομα του Arceus..." ο Cheren κούνησε το κεφάλι του. "Το ήξερα πως δεν έχεις καμία αίσθηση του χρόνου αλλά δεν είπαμε πριν ότι πρέπει να συναντηθούμε εδώ για να πάρουμε τα pokemon;"
"Ω~ τα pokemon~" κελάηδησε εκείνη τρέχοντας προς το κουτί που ήταν τοποθετημένο πάνω στο τραπεζάκι λίγο πιο πέρα απ' το κρεβάτι. Ο Cheren ανασήκωσε τους ώμους του και αναστέναξε ηττημένα, προφανώς έχοντας χάσει κάθε ελπίδα να συνετίσει με κάποιο τρόπο την ξανθιά φίλη τους... "Η καθηγήτρια Juniper τα έφερε στο σπίτι του Hiroki, να διαλέξει εκείνος πρώτος." απέτησε ανυπόμονα. Ο Hiroki έδειξε ερωτηματικά τον εαυτό του προσπαθώντας να καταλάβει τι είδους προνόμιο ήταν να φέρει κάποιος τα pokemon στο σπίτι του αφού προφανώς ήταν απλώς αυτό που βρισκόταν πιο κοντά στο εργαστήριο της καθηγήτριας. Σηκώθηκε πάραυτα και περπάτησε μέχρι το τραπέζι, μη θέλοντας να αντιπαθεί στους δυο τους που τον περίμεναν να κάνει την επιλογή του.

"Υ-Υποθέτω πως δεν πειράζει..." μουρμούρησε δειλά και με την προτροπή των δυο φίλων του άνοιξε το πακέτο. μέσα υπήρχε ένα μικρό σημείωμα απ την καθηγήτρια Juniper κι όπως ήταν αναμενόμενο, τρεις pokeballs που περιείχαν τα τρία pokemon. Σχεδόν μηχανικά άπλωσε το χέρι του για να πάρει την μπάλα του Oshawott, όπως είχε κάνει ο προκάτοχός του και εκείνη πριν απ' αυτόν αλλά κάτι τον σταμάτησε. Δεν μπορούσε να κάνει την ίδια επιλογή... το μονοπάτι εκείνο κάπου έπαιρνε μια εντελώς λάθος στροφή και δεν ήθελε να πέσει θύμα του. Παίρνοντας μια απόφαση μέσα σε δευτερόλεπτα διάλεξε το Snivy προσευχόμενος από μέσα του να είχε κάνει τη σωστή επιλογή. Η Bianca βιάστηκε να διαλέξει το pokemon που είχε μόλις αποκλείσει εκείνος το οποίο άφησε στον Cheren το Tepig ο οποίος δεν φάνηκε να δυσαρεστείτε πολύ από την επιλογή που του απέμεινε.
Η πρώτη κίνηση του Hiroki ήταν να ελευθερώσει το μικρό pokemon από την μπάλα του απροετοίμαστος για το σχεδόν επικριτικό βλέμμα που του έριξε, σαν να τον ζύγιζε και να τον μετρούσε. Αφού αποφάσισε μάλλον πως ήταν αρκετά καλός χαμήλωσε ελάχιστα το ρύγχος του σαν σε συγκατάβαση. "S-Selfworth..." του έδωσε το όνομά του.

"Ας ταξιδέψουμε μαζί... για όσο κρατήσει." -Σημείωμα της συγγραφέως

Spoiler:

Meaningful names, anyone?

[Kellia]

Livie, πότε θα ανεβάσεις τη συνέχεια;

[Livie]

Κεφάλαιο 3ο - Μικρός Δρόμος / Μεγάλος Δρόμος
"Κι αν μετρούσαμε όλοι το ίδιο ίσως να μην ήμουν αυτός που είμαι, κι ίσως εσύ να μην ήσουν ποτέ. Σ' αυτήν την περίπτωση το 'τώρα' που βιώνουμε δεν θα είχε υπάρξει και τίποτα δεν θα είχε ποτέ συμβεί. Κι αν όλοι περπατούσαμε τον ίδιο δρόμο, τότε δεν θα 'πρεπε να χωρίσουμε ποτέ, Και δεν θα υπήρχε θλίψη αλλά ούτε και χαρά χωρίς τη γνώση της μοναξιάς. Αγαπάς τα πάντα περισσότερο αφού τα χάσεις." -- "Hiroki"

[hr]
"Λίγο ακόμα, μονάχα λίγο ακόμα, Takeda." ψιθύρισε στον εαυτό της, αν και ήταν περισσότερο για να ακούσει τον εαυτό της παρά για να καθησυχάσει το Samurott που φαινόταν ήδη καταβεβλημένο απ' το μακρύ δρόμο που είχαν διανύσει.
'Είναι ο χειρότερος χειμώνας των τελευταίων ετών' είχε πει η γυναίκα. Κανένας εκπαιδευτής δεν αποτολμούσε το ταξίδι μέσα απ' τον Victory Road υπό αυτές τις συνθήκες -αντίθετα εκείνη έπρεπε να το κάνει. Δεν είχε χρόνο, ήδη φοβόταν για το πόσο στα λογικά της βρισκόταν σε αυτό το σημείο. Ο ανθρώπινος νους της είχε φτάσει στο άκρο των αντοχών του και η αδυναμία της να ξεχωρίσει τα πραγματικά γεγονότα από αυτά που είχε δημιουργήσει εκείνη για να θάψει τις αλήθειες που δεν άντεχε επιδείνωναν την κατάστασή της ακόμα περισσότερο. Μόνο ένας άνθρωπος υπήρχε που μπορούσε να τη βοηθήσει να μάθει την αλήθεια πίσω απ' τα γεγονότα που είχαν λάβει μέρος εκεί που οι πραγματικές τις αναμνήσεις άρχιζαν να χάνονται μέσα στην ονειροφαντασία που είχε πλέξει σαν αραχνοΰφαντο πέπλο γύρω της.
Το αγόρι με τον μαύρο δράκο, εκείνον που ο Cheren της είχε πει πως έλεγαν Ν. Το αγόρι που ο Hiroki εμπιστευόταν περισσότερο από τον ίδιο του τον εαυτό. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι ήταν αυτό που έκανε εκείνον να διαφέρει από τους ίδιους, εξ' άλλου εκείνος ήταν ένας άγνωστος. Εκείνη, η Bianca και ο Cheren ήταν φίλοι του πολύ πριν γνωρίσει εκείνον -κι άλλωστε το αγόρι ήταν αναμεμειγμένο με την Team Plasma πριν εξαφανιστεί μετά από εκείνη τη μάχη. Πως ήταν δυνατόν να τον εμπιστευτεί ο οποιοσδήποτε;
'Λίγο ακόμα' ένιωθε όμως κουρασμένη και το χιόνι ήδη της έφτανε μέχρι τα γόνατα. Το χέρι της μηχανικά έσφιξε το μενταγιόν που φορούσε στον καρπό της σαν βραχιόλι θέλοντας να πάρει δύναμη. Στο εσωτερικό του είχε μονάχα τη φωτογραφία του, τη μοναδική που είχε καταφέρει να βρει, τη μοναδική που δεν είχαν εξαφανίσει. Το είχε πάντοτε μαζί της για να είναι σίγουρη ότι κανένας δεν θα την άλλαζε κρυφά την ώρα που δεν κοιτούσε. Δεν εμπιστευόταν πλέον τον εαυτό της ούτε για να θυμάται το πρόσωπο του καλύτερού της φίλου.
"Θα σε βρω, Hiroki..." επανέλαβε για χιλιοστή φορά θέλοντας με όλη της τη δύναμη να το πιστέψει κι έκανε άλλο ένα βήμα μες στη χιονοθύελλα.

[hr]
"Απέφυγε το χτύπημα, Selfworth!" το μικροσκοπικό Snivy ελίχθηκε αστραπιαία για να αποφύγει το χτύπημα του Tepig που έπεσε με ορμή πάνω στο κρεβάτι, ρίχνοντας κάτω το μαξιλάρι μαζί με ότι είχε απομείνει από την προηγούμενη μάχη με τη Bianca.
O Hiroki μπορούσε να διακρίνει καθαρά την διαφορά μεταξύ των δύο φίλων του. Παρά τον ενθουσιασμό της -η ίσως εξαιτίας αυτού- η Bianca είχε διατηρήσει μια καθαρά επιθετική στρατηγική μαζί του και το Oshawott της, παρότι είχε βάλει τα δυνατά του είχε αποτύχει απέναντι του εξαιτίας της έλλειψης στρατηγικής. Ο Cheren απ' την άλλη τον ωθούσε στα άκρα του. Σκεφτόταν τα πάντα, μελετούσε τις αντιδράσεις του, μετρούσε τις επιθέσεις του. Επιθετόταν και αμυνόταν αντίστοιχα, ξέφευγε από σημεία στα οποία προσπαθούσε να τον στριμώξει ο ίδιος. Ήταν αξιοθαύμαστος κατά μιαν άποψη αλλά έπρεπε να μπει ένα τέλος. Και γι' αυτό ο Hiroki έπρεπε να σκεφτεί όπως ο φίλος του. Έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια του και απέκλεισε την πραγματικότητα για να μπορέσει να σκεφτεί. Η επόμενη εντολή του έφερε τα δυο pokemon στο σημείο να σταματήσουν το κυνηγητό μέσα στο μικρό δωμάτιο καθώς ο Selfworth ζύγιασε το Tepig του Cheren μ'ένα σχεδόν υποτιμητικό βλέμμα. Αν ήθελε να τελειώσει τη μικρή αυτή μονομαχία με μία κίνηση έπρεπε να είναι προσεκτικός. Δεν μπορούσε να σπαταλήσει κι άλλο χρόνο, ακόμα και το Snivy φάνηκε να το καταλαβαίνει, κι έτσι, απροειδοποίητα, χωρίς καν να χρειαστεί ο Hiroki να του δώσει κάποια επιπλέον εντολή εκείνο βρέθηκε στον αέρα μ' ένα άλμα πριν δώσει στο Tepig ένα τελευταίο αποφασιστικό χτύπημα.
"Απογοητευτικά αποτελέσματα." ανακοίνωσε ο Cheren πριν τελικά χαμογελάσει, νεύοντας. "Ίσως θα έπρεπε να πηγαίνουμε. Θα μας περιμένει η καθηγήτρια Juniper."
Ο Hiroki ένευσε αλλά δεν τους ακολούθησε αμέσως κάτω αντίθετα έσκυψε για να χαϊδέψει απαλά το κεφάλι του Snivy του που του είχε μόλις χαρίσει δυο νίκες στη σειρά. Αντάλλαξαν σιωπηλά ένα ευχαριστώ για τη συνεργασία τους και ο Hiroki τον σήκωσε στα χέρια του πριν βιαστεί να κατέβει στο κάτω πάτωμα. Ρίχνοντας μόλις μια ματιά πίσω του βγήκε από το σπίτι, και ενθυμούμενος ξαφνικά τι έπρεπε να κάνει κάλεσε τον Selfworth πίσω στην pokeball του. Μετεωρίστηκε πάνω από την απόφασή του για ελάχιστα δευτερόλεπτα, και αποφάσισε ότι δεν άξιζε να μείνει εκεί για περισσότερη ώρα. Κι ίσως ήταν καλύτερα να φύγει τώρα, πριν τους άλλους. ίσως αν βιαζόταν λίγο παραπάνω να προλάβαινε, ίσως κάτι να άλλαζε, ίσως...

"Ηiroki!"
Σταμάτησε και γύρισε να κοιτάξει πίσω του απ' όπου είχε έρθει η φωνή. Τελικά δεν είχε γλιτώσει όπως το περίμενε. Θα ήταν δύσκολο να τους ανακατέψει όλους ωστόσο. Κοίταξε προς το μέρος των τριών μορφών που έρχονταν προς το μέρος του και με κάποιον υπεράνθρωπο τρόπο φόρεσε το καλό του χαμόγελο και έτριψε κάπως αμήχανα το σβέρκο του.
"Συγγνώμη..." απολογήθηκε, φτιάχνοντάς λίγο το καπέλο του. "Πρέπει να αφαιρέθηκα..."
"Κακή μέρα διάλεξες για να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας." κάγχασε ο Cheren. O Hiroki γέλασε ήσυχα και γύρισε να κοιτάξει την ως τότε άγνωστη γυναίκα που συνόδευε τους άλλους δύο. Συνδέοντας τα γεγονότα μεταξύ τους υπέθεσε ότι αυτή πρέπει να ήταν η καλή καθηγήτρια που τους είχε προσφέρει τα pokemon τους.
"Θα ξεχνούσες το pokedex, Hiroki." τον μάλωσε εκείνη. "Και δεν άκουσες καν τον επίσημο λόγο μου." έδειχνε κάπως στεναχωρημένη από το γεγονός και ο Hiroki βιάστηκε να αλαφρύνει την κατάσταση.
"Θα... θα μπορούσατε ίσως να τον ξαναπείτε για να τον ακούσω;" μπορεί να ήταν σχετικά αφελής ερώτηση αλλά τουλάχιστον έκανε την καθηγήτρια να γελάσει καθώς τον πλησίασε για να του δώσει το pokedex. Να το γεμίσει πληροφορίες θα ήταν η αποστολή του σε κάθε άλλη περίπτωση, αλλά στη προκειμένη δυστυχώς θα έπρεπε να απογοητεύσει την καθηγήτρια για άλλη μια φορά. Ήταν αμφίβολο αν θα έμενε αρκετά για να φέρει και αυτό εις πέρας.
"Δεν πειράζει. Αν θέλεις ίσως η Bianca να προσφερθεί να κάνει μια αναπαράσταση."
"Ι-Ίσως αργότερα, καθηγήτρια Juniper." τραύλισε ο Cheren θέλοντας προφανώς να αποφύγει ν'ακούσει τον ίδιο λόγο για δεύτερη φορά μέσα σε μονάχα λίγα λεπτά.
"Δεν πειράζει, μπορώ να τον φανταστώ κατά ένα μεγάλο κομμάτι." παραδέχτηκε ο Hiroki χαμογελώντας κάπως πιο εγκάρδια στους τρεις τους.
"Λοιπόν, ελάτε! Ας κάνουμε όλοι μαζί το πρώτο μας βήμα στον Δρόμο 1!" γέλασε η Bianca στριμώχνοντας τον εαυτό της ανάμεσα στον Cheren και τον Hiroki, παίρνοντας από ένα χέρι στο καθένα δικό της. Εκείνος κοίταξε τους δυο φίλους του στα αριστερά του και σχεδόν αναστέναξε. Ήταν όντως πολύ καλοί και οι δυο τους, δεν ήταν ν' απορεί κανείς που είχε ανέλθει σ' εκείνη τη θέση -άλλωστε οι συγκυρίες κάνουν τον άνθρωπο. Τόσο οι ευτυχείς όσο οι ατυχείς, και σ' εκείνη την περίπτωση...

Ήταν πιο εύκολο απ' ότι είχε φανταστεί, το πρώτο βήμα του στον μακρύ αλλά σύντομο δρόμο που είχε να διανύσει. Και δεν θα το παραδεχόταν ποτέ σε κανέναν αλλά φοβόταν λιγάκι -μόνο λίγο- κι ας βρισκόταν εκεί με τη δική του θέληση.
"Αν δεν βιαστείτε θα πιάσω εγώ όλα τα pokemon!" γέλασε η Bianca τρέχοντας μπορστά, αφήνοντας τον πίσω με τον Cheren. Το αγόρι ανασήκωσε ηττημένα τους ώμους του για χιλιοστή φορά εκείνο το πρωινό και έκανε μερικά βήματα μπροστά πριν γυρίσει να τον κοιτάξει.
"Φαίνεται πως η Bianca έχει όρεξη να παίξει. Τι λές, κάνουμε όλοι ένα διαγωνισμό για το ποιος θα πιάσει τα πιο πολλά pokemon πριν την επόμενη πόλη;" και πριν προλάβει να απαντήσει ο Hiroki συνέχισε. "Αν και δεν σε βλέπω πολύ καλά έτσι όπως κοιμάσαι σήμερα... ίσως να θέλεις να μείνεις πίσω." γέλασε λιγάκι δείχνοντας την πειραχτική του διάθεση πριν διορθώσει κάπως τα γυαλιά στη μύτη του. "Εμπρός, πάμε Ωραία Κοιμωμένη." του ένευσε να τον ακολουθήσει πριν ξεκινήσει.
Ο Hiroki με δυσκολία έκρυψε ένα χαμόγελο. Ίσως να μην πείραζε και τόσο πολύ τελικά να πάνε μαζί. Τι θα ήταν άλλωστε ένας δρόμος χωρίς συντρόφους.

"Περίμενέ με!" βιάστηκε να τον ακολουθήσει. Ένας διαγωνισμός για το ποιός θα πιάσει τα περισσότερα pokemon... ίσως να ήταν ένα ενδιαφέρον τεστ για να ελέγξει τις ικανότητές του για άλλη μια φορά.

[hr]
Κάπου μέσα στο κενό κάτι σάλεψε... για μονάχα μια στιγμή πριν αποκτήσει ξανά τη γνωστή γαλήνη που διακατείχε τα πάντα μέσα του. Για μια στιγμή μόνο τα μάτια του άνοιξαν, μια χαραμάδα, και νόμισε πως είδε κάτι σαν αμυδρή αχτίδα μα κι αυτή χάθηκε, αφήνοντάς τον μόνο στο τίποτα. -Σημείωμα της συγγραφέως

Spoiler:

Συγγνώμη για την τρελή καθυστέρηση! Το κεφάλαιο αυτό κάθετε εδώ και... χμμμ... ουτε ξέρω κι εγώ στη επιφάνεια εργασίας μου και μάζευε σκόνη. xD; απλώς ήταν λίγο busy περίοδος και το καθυστέρησα. Opening doodle για compensation? > A<;

Απ' ότι έχετε δει μέχρι εδώ ακολουθούμε λίγο πολύ την ιστορία των B/W προς το παρόν με μερικές εξαιρέσεις~ Μην ανησυχείτε όμως, διακλαδίζεται αρκετά σύντομα.